in de diepste donkerste nacht
van mijn zielenroerselen
bestaan geen wetten
noch regels van weleer
voortgang als leidraad
dieper naar beneden
verzandend in mijn ziel
de afgrond naderend
zwarte rook stijgt omhoog
als metafoor van verleden
vol van eeuwige schade
op smeulende verhalen
mijn zielenroerselen
ongrijpbaar en onbegrijpbaar
te diep voor het aangezicht
maar steeds een fijn geschrift
Geen opmerkingen:
Een reactie posten