het bos lijkt donkerder
mistslierten langs bladeren
koude wind verplaatst
gevoel naar de achtergrond
dieren onbenaderbaar
ieder houdt zijn adem in
de grond lijkt te zweven
achter iedere stap ik maak
een hoge ijselijke gil
door het merg en been
het gorgelende einde
een liefdeloos bestaan
achter iedere boom
de diepe ogen
bloeddoordrongen
starend naar mijn nek
mijn innerlijke strijdlust
behoorlijk paraat
iedere vezel in mijn lijf
onder hoogspanning
eindelijk is het dan zover
daar waar ik wezen moet
Bert van Leeuwen ligt klaar
ons eigen Familiediner
Geen opmerkingen:
Een reactie posten